به عنوان نیروی محرکه اصلی فرایند توسعه فناوری اطلاعات جدید و انقلاب صنعتی، دستاوردهای نوآوری‌های هوش مصنوعی(AI) در سریع‌ترین زمان ممکن و به طور جامع در حوزه‌های مختلف فعالیت‌های انسانی نفوذ می‌کند. اگرچه فناوری‌ها و کاربردهای هوش مصنوعی به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و عواملی که بر پذیرش هوش مصنوعی تأثیر می‌گذارند در ادبیات موجود شناسایی شده‌اند، اما تأثیر عوامل موفقیت بر پذیرش هوش مصنوعی هنوز مشخص نیست. در این راستا، مطالعه اصلی این مقاله یک چارچوب را ارائه می‌دهد تا تأثیر عوامل موفقیت بر پذیرش هوش مصنوعی را با یکپارچه‌سازی چارچوب فناوری، سازمان و محیط (TOE) و نظریه پخش نوآوری(DOI) بررسی کند. به ویژه، این چارچوب شامل عوامل مربوط به محیط خارجی، توانایی‌های سازمانی و ویژگی‌های نوآوری هوش مصنوعی است. این چارچوب با استفاده از داده‌های جمع‌آوری شده از فعالان حوزه لوازم التحریر استان آذربایجان شرقی آزمایش شده است. برای تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که سازگاری، مزیت نسبی، پیچیدگی، حمایت مدیریتی، دخالت دولت و همکاری با فروشنده به طور قابل توجهی با پذیرش هوش مصنوعی مرتبط هستند. توانایی مدیریتی تأثیری بر توانایی‌های سازمانی دیگر و ویژگی‌های نوآوری هوش مصنوعی دارد، اما به طور غیرمستقیم با پذیرش هوش مصنوعی رابطه دارد. عدم قطعیت بازار و فشار رقابتی به طور قابل توجهی با پذیرش هوش مصنوعی مرتبط نیستند، اما همه عوامل محیط خارجی بر توانایی مدیریتی تأثیر مثبت دارند. این مطالعه پشتیبانی می‌کند تا فعالان این حوزه درباره تصمیم‌گیری و تخصیص منابع در خصوص پذیرش هوش مصنوعی تصمیم‌گیری کنند. علاوه بر این، بر اساس دیدگاه منبع‌محور، این مقاله مطالعه دومی را انجام می‌دهد که عواملی را که بر روی رشد پایدار شرکت تأثیر می‌گذارند، بررسی می‌کند. مدل رگرسیون چندگانه به منظور آزمایش فرضیه‌ها با داده‌های بلندمدت سری زمانی از فعالان حوزه لوازم التحریر به کار گرفته شده است. نتایج نشان می‌دهد که در سطح شرکت، ارزش مشتری و هزینه‌های عملیاتی به طور قابل توجهی با رشد پایدار مرتبط هستند. همچنین در سطح صنعت، سرمایه‌گذاری صنعت تأثیر قابل توجهی بر رشد پایدار دارد. مطالعهدوم برای عمل‌گرایان راه‌حل‌هایی برای حفظ رشد پایدار ارائه می‌دهد.