اخیراً استفاده از محاسبات توزیع شده بر روی شبکه های بی سیم افزایش یافته است، به ویژه برای انتقال داده های مرتبط با اینترنت اشیا، که یک روند نوظهور در نظر گرفته می شود که در آن تجهیزات اینترنت اشیا به قابلیت پردازش، ذخیره سازی و ارتباط مجهز شده اند. به جای استفاده از یک شبکه بی‌سیم گران قیمت (چند هاپ) برای ارسال تمام داده‌های خام، که معمولاً با مصرف انرژی و تأخیر زمانی زیاد همراه است، تصور اولیه این است که روش مقرون‌به‌صرفه‌تر، مقدار داده ارسالی را فقط با ارسال پیام کاهش می‌دهد. نتایج پردازش درون شبکه در نتیجه، شبکه های اینترنت اشیا محدود ممکن است با کاهش مصرف انرژی و زمان انتقال داده و در عین حال افزایش طول عمر، از منابع خود بهتر استفاده کنند. در نتیجه اینترنت اشیا، انواع مختلفی از برنامه‌های کاربردی مانند اتوماسیون خانگی، شبکه‌های هوشمند، سیستم‌های مبتنی بر هواپیماهای بدون سرنشین، سیستم‌های مراقبت بهداشتی و نظارت صنعتی تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. برای پشتیبانی از چنین برنامه‌های نوآورانه اینترنت اشیا و امکان اتصال در مقیاس بزرگ در میان سیاست‌های اینترنت اشیا، فناوری‌های بی‌سیم جدید ضروری هستند. با این حال، ترکیب اکوسیستم اینترنت اشیا با شبکه‌های بی‌سیم فعلی منجر به چالش‌های متعددی مانند عملیات خودسازماندهی، همزیستی با دستگاه‌های نوع انسانی و منابع ارتباطی محدود می‌شود. علاوه بر این، ابزارهای اینترنت اشیا معمولاً ابزارهایی از نوع ماشین هستند که از نظر محاسبات، حافظه، محدودیت‌های انرژی و الگوهای ترافیک تفاوت قابل‌توجهی با دستگاه‌های معمولی انسان مانند گوشی‌های هوشمند دارند. علاوه بر این، ابزارهای اینترنت اشیا به تأخیر کم، بسته‌های کوتاه و انتقال فوق‌العاده مطمئن نیاز دارند. از این رو، شبکه‌های بی‌سیم کنونی باید برای رفع این مشکلات اینترنت اشیا دوباره برنامه‌ریزی شوند